چرا بعضی ها رو غرور می گیره ، انسان در طی یک مسافرت با هواپیما یا قطار یا اتوبوس اهمیتی نمیده که همسفرش کیه....چون می دونه که خیلی زود به مقصد می رسه و کارهای مختلف دیگه ای رو انجام می ده.
ذات انسان جوریه که این همسفر چه خوب باشه و چه بد، سعی میکنه باهاش رفتار خوبی رو داشته باشه یا اگر در حین راه مشکلی پیش اومد بهش کمک کنه تا زودتر به مقصد برسند...
زندگی دنیوی هم مشابه همین سفره ، منتها مدتش کمی بیشتر به چشم میاد.
فکر نمی کنم تو این سفر صفاتی مثل خودبرتر بینی، خیانت ، غرور ، دورویی و ... پسندیده باشه.
کاش ما انسان ها قدری از توقعاتمون کم کنیم. به خدا جای دوری نمیره.
هیچ یک از ما انسان ها در نزد خداوند برتری مادی و جسمی نداریم...
پس بهتره دوباره به فلسفه زندگی نیم نگاهی (عاقلانه) داشته باشیم.
یا علی
